Həyatdan heç bir gözləntisi olmayan, bir-birindən fərqli şagirdlərlə dolu bir sinfə idealist duyğularla müəllimlik etməyə başlayan Erin üçün işlər düşündüyündən də çətin olur. Müxtəlif irqi və sosial təbəqələrdən gələn şagirdlər üçün məktəb, sadəcə yaşları tələb etdiyi üçün dözməli olduqları bir yerdir. Erin özünəməxsus üsullarla onlara yaxınlaşmağa çalışsa da, bu niyyəti daha böyük etirazlara səbəb olur. Çünki şagirdlər, üzləşdikləri irqi və sosial acı reallıqları dərk edərək, müəllimlərinin saf idealizmdən əl çəkməsini istəyirlər. Zaman keçdikcə onlarla ünsiyyət qurmağı bacaran Erin, hər birinin fərqli hekayəsi olan bu gəncləri öz hekayələrini yazmağa və bunu bir-birləri ilə bölüşməyə həvəsləndirir. Sadə bir gündəlik funksiyasını aşan bu yazılar, şagirdlərin həyata tutunmalarını təmin edən bir vasitəyə çevrilir.