1958-ci ildə Tehranda dövrün ən yaxşı skripkaçılarından biri olan Nasser-Ali Khan sevimli skripkası sındıqdan sonra həyata marağını itirir. Onun yerini heç bir musiqi aləti doldura bilmir və skripkasız yaşamaq onun üçün ölümlə eyni məna daşıyır. Yatağına uzanıb ölümün gəlməsini gözləyən Nassar Ali bu müddətdə xəyalən səyahətə çıxır və tamaşaçılara uşaqlığından başlayaraq həyatının müxtəlif parçalarını, acılı-şirinli xatirələrini açır. Geriyə dönüş səhnələri vasitəsilə yaşadığı böyük eşqdən sonra musiqiyə yönəlməsini də öz zehnini “izləyənlərlə” bölüşür.